In 1932, amper 17 jaar oud, schrijft hij zich in aan het “Instituut Ter Kameren”, toen beter bekend als “Institut Supérieur des Arts Décoratifs (ISAD)”. De nieuwe leerling, die een verwoed werker en geïnspireerd graficus is, maakt zich snel meester van alle basisprincipes van de typografie, van de lay-out, van de affiche en van het merkembleem. De aantrekkingskracht van Henry Van de Velde en van zijn leraar typografie, Joris Minne, is waarschijnlijk bepalend geweest voor de discipline die hij zichzelf zijn leven lang heeft opgelegd. Zijn carrière neemt reeds een aanvang op de schoolbanken, waar zijn ontwerpen van affiches voor de pakketboten Oostende-Dover en de stad Antwerpen een blijvende herinnering zijn.
Het is vrij voor de hand liggend dat hij tien jaar later de leiding over het typografisch atelier van het ISAD op zich neemt. Zijn talent en zijn zeer persoonlijk pedagogisch gevoel zullen gedurende bijna veertig jaar instaan voor de vorming van jonge grafische ontwerpers. Hij zal tevens lesgeven aan het Sint-Lucaspaviljoen te Antwerpen en aan de “Haute Ecole Provinciale” van St.-Ghislain.
In 1945 vindt de pers meer dan ooit terug wat men van haar had afgenomen: haar vrijheid. Kranten verschijnen of verschijnen opnieuw. Hij zal aan de vormgeving werken van diverse nieuwe bladen, soms de ganse nacht door en soms zelfs nog aan de opmaaktafel. Hij ontwerpt de maquettes voor de krant van het Paleis voor Schone Kunsten, voor “La Lanterne”, “La Cité”, “Phare” en “Le Quotidien”. In opdracht van “Pan” verzorgt hij de illustratie van de toneelrubriek. Gedurende dertig jaar werkt hij onophoudelijk; ’s avonds in het theater en daarna aan zijn werktafel tot in de vroege uurtjes. De pers wacht niet, zij begint te rollen bij het ochtendgloren.
In 1954 wordt hij de laureaat in de ontwerpwedstrijd voor het embleem en de affiche van de Wereldtentoonstelling te Brussel: de Expo 58, een moderne naam passend bij de tijdgeest. De Expo-ster wordt door haar imposante aanwezigheid een sterrenhemel. Zijn elegante, asymmetrische en uitgerokken ster is bij verzamelaars nog steeds felbegeerd.
Lucien De Roeck, met zijn onderzoekende blik, zijn potlood en schetsboek steeds in de hand. De schetsen zijn zo’n beetje zijn dagboek dat hij bijna dagelijks bijwerkt. De planken van zijn bibliotheek begeven het bijna onder het gewicht van de vele schetsboeken. Wanneer men ze doorbladert, kan men het leven van De Roeck op de voet volgen: de reizen, de vrije ogenblikken, de havens, de vrienden met wie hij omgaat, de onbekenden die hij ontmoet en al de rest...
De Schelde, "zijn" rivier, mag zeker niet onvermeld blijven. In Dendermonde (waar hij geboren is) heerst reeds een maritieme sfeer. De grote rivier heeft hem steeds gefascineerd, hij heeft er langs de oevers gelopen tot aan de monding, hij heeft langs de dokken van de haven van Antwerpen, die hem zo dierbaar was, gewandeld, hij heeft er schetsen gemaakt van de contouren van duizenden schepen, gaande van een notendopje tot de meest majestueuze pakketboten. Voor of na de lessen zat hij er graag te tekenen, zowel zomer als winter, te midden van de kranen en van de laadbruggen. Hij heeft van schepen gehouden, maar hij is steeds aan wal gebleven. Zij waren zijn blijvende inspiratiebron, net zoals Antwerpen steeds in zijn hart zijn lievelingshaven is gebleven.
Lucien De Roeck, ou toute une vie dédiée à la typographie, au dessin et à l’enseignement.
En 1932, à 17 ans à peine, il s’inscrit à La Cambre, alors dénommée Institut Supérieur des Arts Décoratifs. Travailleur acharné et graphiste inspiré, le nouvel élève s’imprègne rapidement de tous les fondements de l’art de la lettre et de la mise en pages, de l’affiche et de l’emblème de marque. La fascination exercée par Henry Van de Velde et son professeur de typographie Joris Minne a probablement déterminé la rigueur qu’il s’infligera tout au long de sa vie. Sa carrière débute sur les bancs de l’Ecole, où ses projets d’affiches pour les malles Ostende-Dover et la ville d’Anvers seront retenus.
C’est tout naturellement qu’il reprend la charge de l’atelier de typographie de l’ISAD dix ans après y être entré. Ses compétences et son sens pédagogique très personnel formeront des générations entières de jeunes graphistes pendant près de quarante ans. Il sera aussi chargé de cours au pavillon St Luc à Anvers ainsi qu’à la Haute Ecole Provinciale de St Ghislain.
En 1945, la presse retrouve plus que jamais ce qu’on lui avait ôté: sa liberté. Des journaux paraissent ou ressurgissent. De Roeck travaillera à la mise en page de titres nouveaux, des nuits parfois entières et souvent à même le marbre. Il réalise les maquettes du journal du Palais des Beaux-Arts, de La Lanterne, de La Cité, du Phare et du Quotidien. "Pan" lui confie l’illustration de sa chronique théâtrale. Il ne lâchera pas la plume pendant trente années; au théâtre le soir puis à sa table de travail jusque tard dans la nuit. La presse (le mot le précise) n’attend pas, elle roule dès l’aube.
En 1954, il gagne le concours pour l’emblème et l’affiche de l’Exposition universelle de Bruxelles: l’Expo 58, le nom se veut moderne tout comme l’époque. L’Etoile y devient une galaxie tant elle y est présente. Son élégante étoile asymétrique et élancée fait toujours l’objet des convoitises de nombre de collectionneurs.
Lucien De Roeck, le regard inquisiteur et le crayon toujours en balade sur un carnet de croquis fermement tenu. Le croquis, c’est un peu son journal de bord, qu’il consigne dûment, pratiquement chaque jour. Sa bibliothèque pliait sous le poids de ses carnets. Les parcourir, c’est suivre De Roeck à la trace: les voyages, les attentes, les ports, les amis qu’il côtoie et les inconnus qu’il croise et tout le reste...
L’Escaut, "son" fleuve, comment ne pas l’évoquer? A Termonde (où il est né) la senteur y est déjà maritime. Le grand fleuve n’a cessé de le fasciner, il en a longé les rives jusqu’aux confins de l’embouchure, arpenté les bassins de ce port d’Anvers qu’il aime tant, sa plume y a esquissé des silhouettes de bateaux par milliers, de la coquille de noix au plus majestueux des paquebots. Avant ou après les cours il aimait venir dessiner, été comme hiver, au milieu des grues et des ponts transbordeurs. Les bateaux, il les aime, mais il restera toujours à quai. Ils ont simplement toujours inspiré sa plume et Anvers restera à jamais dans son cœur comme son port de prédilection.
Lucien De Roeck, or a life dedicated to typography, drawing and education.
In 1932, barely seventeen years old, he enrolled at “La Cambre”, then named “Institut Supérieur des Arts Décoratifs (ISAD)”. The new student, a hard worker and inspired graphic designer, very quickly mastered all the basic principles of typography, layout, posters and design emblems. The attraction exerted by Henry Van de Velde and his teacher of typography, Joris Minne, probably determined the discipline he imposed on himself during his life. His career already started during his school years, to which his poster designs for the mail boats Ostend-Dover and for the city of Antwerp are a testimony.
It was accordingly only natural when, ten years later, he headed the typographic studio of the ISAD. With his talent and very personal teaching style he watched over the training of young graphic designers for almost forty years. He also taught at the Sint-Lucas pavilion in Antwerp and at the “Haute Ecole Provinciale” of St.-Ghislain.
In 1945, the press regained more than ever what it had been deprived of: its freedom. Newspapers appeared or reappeared. He worked on the layout of various new papers, sometimes for a whole night and even at the make-up table. He designed the layout for the newspaper of the “Palais des Beaux-Arts”, for “La Lanterne”, “La Cité”, “Le Phare” and “Le Quotidien”. "Pan" entrusted him with the illustration of its drama column. For more than thirty years he worked incessantly; at night in the theatre and after that, at his worktable, into the small hours. The presses did not wait, they started printing at daybreak.
In 1954, he won the design contest for the emblem and poster of the World Exposition in Brussels: the Expo 58, a modern name embodying the spirit of the age. Because of its imposing presence, the Expo star resembled a star-spangled sky. His elegant, asymmetrical and elongated star is still much in demand amongst collectors.
Lucien De Roeck, with his inquisitive look, his pencil and sketchbook always in his hand. The sketches are in a way his diary that he brought up-to-date almost daily. The shelves of his library almost broke under the weight of the many sketchbooks. Skimming through them, one gets an idea of De Roeck’s life: his travels, the free moments he had, the ports, the friends he kept and the strangers he met and all the rest...
The Scheldt, "his" river, should certainly not remain unmentioned. Dendermonde (where he was born) breathes a maritime atmosphere. The big river had always fascinated him. He had walked along the shores, as far as the estuary, he had walked by the docks of the port of Antwerp, that remained so dear to him, he had sketched the outlines of thousands of vessels, from the cockleshell to the most majestic passenger liners. Before or after classes he liked to sit there and draw, in summer and winter alike, amidst the cranes and the loading bridges. He always loved ships, but remained on shore. They were his continuing source of inspiration, just as Antwerp, in his heart, always remained his favourite port.
Fonds Lucien De Roeck
